Mama, het stemmetje zegt dat ik het niet kan" – Zo help je jouw kind bij innerlijke twijfel

Mama, het stemmetje zegt dat ik het niet kan" Zo help je jouw kind bij innerlijke twijfel

"Wat als het misgaat?"

"Iedereen kan dit beter dan ik."

"Ik ben gewoon niet slim genoeg."

Als ouder breek je soms je hoofd als je jouw kind zulke dingen hoort zeggen. Je wilt niets liever dan roepen: "Ach welnee schat, dat is helemaal niet waar! Je kunt het wél!"

Maar hoe goed bedoeld die geruststelling ook is, vaak werkt het niet. Voor jouw kind voelt dat kritische stemmetje op dat moment namelijk niet als een losse gedachte, maar als de absolute waarheid.

Hoe ontstaan die stemmetjes in het hoofd van een kind, en hoe kun je jouw kind helpen om weer de baas te worden over de eigen gedachten?

Het kinderbrein: Gedachten zijn (nog) de werkelijkheid

Jonge kinderen en jongeren beleven hun binnenwereld heel intens. Wanneer een kind te maken krijgt met spanning, een nieuwe situatie of faalangst, schiet de innerlijke criticus meteen te hulp. Of nou ja, 'te hulp'... het brein wil het kind bescherming bieden tegen fouten maken of afwijzing, maar doet dat op een nogal onhandige manier.

Het grote verschil tussen volwassenen en kinderen is dat wij als volwassenen (meestal) weten dat een gedachte maar een gedachte is. Een kind heeft dat onderscheid nog niet. Wanneer het stemmetje zegt dat iets niet gaat lukken, lééft het kind in dat verhaal.

Waarom te snel geruststellen niet werkt

Wanneer een kind zegt: "Ik kan het niet", is onze eerste reactie als opvoeder vaak: "Jawel hoor, je bent juist super slim!"

Hoewel dit voortkomt uit liefde, kan een kind zich hierdoor onbegrepen voelen. Voor het kind voelt het alsof jij de emotie wegwuift. Het gevolg? Het kind gaat nóg harder z'n best doen om te bewijzen dat het écht niet kan, of klapt juist helemaal dicht.

Wat helpt dan wel? Externaliseren: het stemmetje búíten het kind plaatsen.

Drie stappen om de 'praatjesmaker' in het hoofd aan te pakken

Door van een gedachte een 'personage' te maken, leert een kind dat het niet wérkelijk de gedachte is. Je creëert afstand tussen het kind en de innerlijke criticus.

1. Geef het stemmetje een naam en gezicht

Vraag eens nieuwsgierig aan je kind: "Wie zegt dat eigenlijk in jouw hoofd?"

Is het de Zorgen-Uil, het Twijfelmonstertje of de Boze Draak? Door samen een karakter te bedenken, haal je de zwaarte van de emotie af.

2. Maak het visueel en creatief

Kinderen verwerken hun emoties het beste door te doen en te maken:

 * Teken het stemmetje: Hoe ziet het Twijfelmonstertje eruit? Heeft het grote oren, of juist een hele kleine neus?

 * Klei het figuurtje: Maak het stemmetje van klei en geef het eventueel een gekke, piepende stem als je er samen over praat. Dat maakt het meteen een stuk minder bedreigend.

3. Zoek naar de 'tegenstem'

Als het Twijfelmonstertje zegt dat iets niet lukt, welk dier of welk personage in het hoofd kan daar dan een antwoord op geven? Als het Twijfelmonstertje heel hard roept, kan de Moedige Leeuw of de Kloeke Kat zachtjes fluisteren: "We gaan het gewoon proberen, ik ben bij je."

De baas over je eigen hoofd

Wanneer een kind ontdekt: “Wacht eens even... die praatjesmaker in mijn hoofd ben ik zelf helemaal niet!”, gebeurt er iets magisch. Er ontstaat ruimte. Ruimte voor rust, veerkracht en het besef dat je zelf mag kiezen naar welk stemmetje je luistert.

Loop je vast met de innerlijke criticus van jouw kind?

Merk je dat jouw kind vaak blokkeert door onzekerheid, faalangst of een streng stemmetje in het hoofd? En vind je het lastig om hier thuis een weg in te vinden?

In mijn praktijk help ik kinderen op een speelse, creatieve en visuele manier om weer op hun eigen kracht te vertrouwen. Samen maken we korte metten met de 'stoorzenders' in het hoofd, zodat jouw kind weer lekker in z'n vel zit.

Voel je welkom om contact op te nemen voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek. Dan kijken we samen wat jouw kind nodig heeft!